incuchî
in|cu|chî
[BF]
-
v.tr.
fâ pierdi la inteligjence, la capacitât mentâl:
soreli che al incuchìs, e sêt e sudôr di no parâsi (Alviero Negro, Falivis - Il Strolic furlan pal 1969)
Sin. instupidî
, imbambinî
, inçuchî
, imbarlumî
, insemenî
, sturnî
, incucâ
