instupidî
in|stu|pi|dî
[CO]
-
v.tr.
(ancje fig., ancje iperb.)
fâ pierdi la inteligjence:
il soreli a plomp al instupidive (Pieri Menis, Sflameadis);
il bevi al instupidìs, al gjave la voie di lavorâ (Roberto Ongaro, Cretevierte)
Sin. stupidî
, insemenî
, incoionî
, imbacuchî
, incocalî
, imbambinî
Var. istupidî
-
v.tr.
lassâ dal dut maraveât:
cuntune prosopopee che no i dîs, e cuntune bardele che instupidive [...] (Bepo Marion, Il canocjâl de contesse)
-
v.tr.
fâ inamorâ, sedusi:
a fuarsa di compliments e di bieli peraulis la veva instupidida (Ranieri Mario Cossâr, Nita e Nesto)
