imbacuchî im|ba|cu|chî [BF]
-
v.tr.
fâ pierdi la cundizion normâl di inteligjence, razionalitât, percezion de realtât, prontece tal reagjî:
il soreli ju veve imbacuchîts (Zuan Morsan, Zovin di lune)
Sin. instupidî , insemenî , imbacucâ , imbambinî , imbaucâ -
v.tr.
cuvierzi cun tancj vistîts o cuviertis o altri par parâ dal frêt
Sin. tapossâ , taponâ , intapossâ , intabarossâ , tabarossâ , imbacucâ
