imbarlumî  im|bar|lu|mî  [CO]

  1. v.tr. fâ pierdi, par un pôc, la capacitât di viodi ben, soredut pe grande lûs improvise:  o me donzel, serena / la sera a tens la ombrena / tai vecjus mûrs: tal seil / la lûs a imbarlumìs. (Pier Paolo Pasolini, O me donzel); la cjaldera, il calderin e il seli di Zuanut a lusivin tal soreli e a imbarlumivin vuardantju (Riccardo Castellani, La rana)
    Sin. inceâ
    Var. imberlumî
    Cfr. sturnî
    1. (fig.) fâ pierdi, par un pôc, la capacitât di pensâ, di fâ, di reagjî, soredut pe maravee:  se al zonta i solts di Viea, al salte four un numar che al imbarlumìs (Novella Cantarutti, I cjans di not)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl