grotam
/-àm/
gro|tam
[BF]
-
s.m.
grant ingjâf naturâl tal teren o tal cret:
dei crets sot al oribil baldachin / si viôt un biel grotam, là jù nel font / de ingjavadura e un rivul cristalin (Zuan Josef Busiç, La Eneide di Virgjili)
Sin. buse
, caverne
, çondar
, foran
, grote
, speloncje
, landri