flacje
fla|cje
[BF]
-
s.f.
mancjance di fuarcis fisichis e psichichis
Sin. strache
, cagnate
, sflacje
, flacjerie
-
pocje o nissune voie di fâ:
vignint fûr cu la flacja come una persona che fâs cualche cjossa malvulintier (Federigo Comelli, I trucs furlans. Ombre di lunari par l'an 1851);
grant strussiis, delîrs / par chescj cavalîrs; / distirin la flacje, / e po van in vacje (Pieri Çorut, Il Strolic furlan par l'an 1852)
Sin. cagnate
, pocje voie di fâ ben
, pocje voie
, malevoie
, pucefadie
-
lentece tal fâ o tal sucedi:
al fo une vore ofendût dal truc e al ste un biel pieç di timp sence saludâ plui nissun dai aventôrs dal cafè, ma po cu la flacje al si mugnestrà e al tornà amì, ma simpri cul amâr in bocje (Josef Marchet, Il francês)
Sin. calme
, pazience
