disgludâsi  dis|glu|dâ|si  [LE]

  1. v.pron.tr., v.pron.intr. no ricuardâ, no tignî a ments, no vê tal cjâfma lafè sì, Signôr, mi soi disgludât di tornâ a cjase (Catarine Percude, Contents e malcontents); nome vorès di insium / orès poiâ il cjâf, / in polse, a disgludâmi (Umberto Valentinis, A mê none)
    Sin. disgludâ , inglidâ , smenteâ , smenteâsi , dismenteâ , sgludâ , sgludâsi , dismenteâsi
    Var. disludâsi
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl