disgludâsi dis|glu|dâ|si [LE]
-
v.pron.tr., v.pron.intr.
no ricuardâ, no tignî a ments, no vê tal cjâf:
ma lafè sì, Signôr, mi soi disgludât di tornâ a cjase (Catarine Percude, Contents e malcontents);
nome vorès di insium / orès poiâ il cjâf, / in polse, a disgludâmi (Umberto Valentinis, A mê none)
Sin. disgludâ , inglidâ , smenteâ , smenteâsi , dismenteâ , sgludâ , sgludâsi , dismenteâsi
Var. disludâsi