discosolâ dis|co|so|lâ [CO, TS]
-
v.tr.
agr.
gjavâ i liùms dal cosul, de struture vegjetâl di protezion che ju ten dentri:
di Istât jo e mê none o discosolavin i fasûi che gno barbe al puartave cjase cu la carete tirade dal mus (Michelina Cisint, La vitrine di mê none)
Sin. scosolâ
Cfr. sgrignelâ , disgrignelâ , svruiâ , disvruiâ , dispecolâ , specolâ
