discomedâ  dis|co|me|dâ  [CO]

  1. v.tr. vuastâ alc, in câs ancje imateriâl, fasint che lis sôs parts no sedin plui tal lôr puestil stravedi che al era nassût di jê a i veva discomedât la vita dal dut (Novella Cantarutti, Torero); il "soneto" al à vût passât un moment di tradizion orâl che al à vût cetant discomedât il test (Zorç Cadorin, Cualchi ipotesi sul furlan di prin di scrivilu)
    Sin. disjustâ
    Cfr. discloteâ , disbletâ , sdarnâ , discentenâ , savoltâ
  2. v.tr. viôt discomodâ
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl