discomedâ dis|co|me|dâ [CO]
-
v.tr.
vuastâ alc, in câs ancje imateriâl, fasint che lis sôs parts no sedin plui tal lôr puest:
il stravedi che al era nassût di jê a i veva discomedât la vita dal dut (Novella Cantarutti, Torero);
il "soneto" al à vût passât un moment di tradizion orâl che al à vût cetant discomedât il test (Zorç Cadorin, Cualchi ipotesi sul furlan di prin di scrivilu)
Sin. disjustâ
Cfr. discloteâ , disbletâ , sdarnâ , discentenâ , savoltâ - v.tr. viôt discomodâ