discloteâ  dis|clo|te|â  [BF]

  1. v.tr. vuastâ une struture, soredut cun moviments fuarts e alternâts, gjavâ fûr di puest, dividi, distacâ alc che al forme une costruzion o une struture
    Sin. scloteâ , scuancassâ , disbletâ , sdarnâ
  2. v.intr. di trâfs o elements di une costruzion o di une struture, lâ fûr di puest, dividisi, distacâsi
    Sin. scloteâsi , scloteâ , discloteâsi , disbletâsi , scantinâ , scantinâsi
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl