discloteâ dis|clo|te|â [BF]
-
v.tr.
vuastâ une struture, soredut cun moviments fuarts e alternâts, gjavâ fûr di puest, dividi, distacâ alc che al forme une costruzion o une struture
Sin. scloteâ , scuancassâ , disbletâ , sdarnâ -
v.intr.
di trâfs o elements di une costruzion o di une struture, lâ fûr di puest, dividisi, distacâsi
Sin. scloteâsi , scloteâ , discloteâsi , disbletâsi , scantinâ , scantinâsi