dindolâ din|do|lâ [BF]
-
v.tr.
movi di ca e di là o fâ movi di ca e di là:
e dindole la mame la cunute, / cui plui biei nons e clame il so frutin (Pieri Somede dai Marcs, Il cocolâr)
Sin. niçulâ , sdrindulâ , drindulâ , trindulâ , gondolâ
Var. dindulâ -
v.intr.
movisi di ca e di là:
la ruede e zirave e lui al dindolave imberlît tal smirâle (Eugjeni Marcuç, La ruede)
Sin. niçulâ , sdrindulâ , niçulâsi , sdrindulâsi , drindulâsi , trindulâsi , dindolâsi , drindulâ , trindulâ , gondolâ , gondolâsi
