cuarante  /-rà-/  cua|ran|te  [FO]

  1. s.m. numar che al corispuint a cuatri desenis e segn grafic che al rapresente chel numar
    Var. corante
  2. adi.num., pron.num. in cuantitât che e corispuint a cuatri desenis, ancje cun sost. sotintindût, ancje cun valôr sostantivât o cun sostantîf sotintindût:  jê sui vincjecuatri e lui une vore di là dai cuarante… i restave pôc ce sgailâ plui! Al jere miôr che no si fos incjocât di chê frutate che, di sigûr lu cjoleve dome pe robe (Maria Forte, Cjase di Dalban); no si durmive nie parcè che tes casermutis di Cjaurêt di dì a saran stâts cuarante grâts di cjalt (Alan Brusini, I ribei)
    1. adi.num., s.m. ancje cun valôr di ordenâl o identificatîf intune serie o intune categorie
      Sin. cuarantesim
  3. s.m. cuarantesim an di un secul:  dal cuarante, e stave par sclopâ la vuere (Antoni Beline, Pre Pitin)
    1. adi.inv. la cuinte desene di agns di un secul:  cemût che al veve segnalât za Pasolini ae fin dai agns cuarante dal secul passât […] si veve di favorî lis traduzions di classics antîcs o di altris lenghis che no fossin il talian (Sandri Carrozzo, Note dal curadôr ae traduzion dal Infier di Dante)
  4. adi.num., pron.num. cun valôr iperbolic, par pandi un grant numar o une grande cuantitât:  pussibil mo, che o vedi simpri di dîti lis robis cuarante voltis?
    Sin. dîs , cent1 , mil , milante , cincuante
Proverbis:
  • cuant che di vincj no 'nd è, cuant che di trente no 'nd à, di cuarante no si po sperâ
  • se al plûf il dì de Sense, par cuarante dîs no si sta cence
  • se al svinte a sant Grivôr, lu vin cuarante dîs a fâ rumôr
  • se al svinte a sant Valantin, cuarante dîs nol à fin
  • une femine e à vierte la sepulture par cuarante dîs daspò dal part
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl