cramar /crà-/ cra|mar [CO, TS]
- s.m. stor. viôt cramâr : un biel e brâf zovin che di mistîr al faseve il cramar vie par Todesc (Elio Craighero, Timps e ricuarts); ogni 20 o 30 metros a son i cramars cul sac che a vendin sarpintinis e curiandui (Vico Bressan, Cîl e aghe)
-
s.m.
(fig., pop.)
cui che no si compuarte in maniere regolâr, che al è stramp o che si calcolilu in mût negatîf
Cfr. bintar , zingar , salvadi