cjaçâsi
cja|çâ|si
[CO]
-
v.pron.tr.
metisi alc intor, dentri, jenfri e v.i., cun fuarce, in câs cun reciprocitât:
si cjaçà lis mans nei cjavei (Federigo Comelli, Il me paîs);
Sant Martin al tornave a cjaçâsi il so fagotin daûr la schene (Luigi Gortani, Sant Martin)
Sin. ficjâsi
, metisi
, parâsi
, sgnacâsi
-
v.pron.intr.
metisi, lâ o finî intun ciert puest o intune cierte posizion, situazion, cundizion, in gjenar negative o di li che al è dificil vignî fûr:
lôr si cjacin biel a pueste / dongje dongje plui che mai (Toni Broili, Academie des massariis)
Sin. metisi
, lâ
, ficjâsi
-
metisi a fâ alc, impegnâsi intune azion:
e nel grant cjalt a travaiâ si cjaça (Zuan Josef Busiç, La Gjeorgjica di Virgjili)