cisicheç  /-èç/  ci|si|cheç  [CO]

  1. s.m. azion e sunsûr dal cisicâ, dal dî o dal fevelâ sot vôs o in maniere pôc claretun cisicheç cun luncs tocs di cidin a vevin tabaiât fumant une "milit", une tirade tu e une jo (Agnul di Spere, Cjalant la rive)
    Sin. cisicament , cisicum , cisic
    Cfr. barbotament
  2. s.m. sun lizêr, soredut pôc clâr e continuât, come di cui che al fevele sot vôs
    Sin. cicisament , cisicum , cisic
  3. s.m. il fevelâ parsot, soredut cun tristerie e ce che si dîs in maniere platade, soredut cun tristerievêso vidût, vêso sintût, cetancj comareçs, cetancj cisicheçs che si son fats e sintûts te passade setemane? (Vincenzo Luccardi, Florean dal Palaç, III, 19)
    Sin. cisicament
    Cfr. peteç , peçot , peteçament