cisicament
/-ènt/
ci|si|ca|ment
[CO]
-
s.m.
azion e sunsûr dal cisicâ, dal dî o dal fevelâ sot vôs o in maniere pôc clare:
ancje lôr no puedin tignîsi di sgagnî, di fâ bacan, si sint un cisicament, un businament gjenerâl (Bepo Marion, Lis braghessis dal muini)
Sin. cisicheç
, cisicum
, cisic
Cfr. barbotament
-
s.m.
sun lizêr, soredut pôc clâr e continuât, come di cui che al fevele sot vôs:
si metè in scolte, sintint i sunsûrs sutîi, i cisicaments e i businaments di cuissà ce (Carlo Sgorlon, Ombris tal infinît)
Sin. cisicheç
, cisicum
, cisic
-
s.m.
il fevelâ parsot, soredut cun tristerie e ce che si dîs in maniere platade, soredut cun tristerie:
i cisicaments maliziôs di curiositât par vie di chê fantacine foreste che e vignive là sù dal cont (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve);
la çuete a 'nt saveve avonde par jemplâ di cisicaments dutis lis cjasis li ator (Maria Forte, Varc di confin)
Cfr. peteç
, peçot
, peteçament