cisicum /-ùm/ ci|si|cum [BF]
-
s.m.
azion e sunsûr dal cisicâ, dal dî o dal fevelâ sot vôs o in maniere pôc clare:
un va e ven continuo di amîs, di parincj, di indiscrets, un cisicum, une sinagoghe che ti sturnìs (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an bisest 1888)
Sin. cicicament , cisicheç , cisic
Cfr. barbotament -
s.m.
sun lizêr, soredut pôc clâr e continuât, come di cui che al fevele sot vôs
Sin. cicicament , cisicheç , cisic