cic  cic  [CO]

  1. s.m., fonosimb. sun curt e plui o mancul acût, ancje ripetût:  il cjantâ de parussule che ancje vuê e fâs il so cic cic sul stes cjariesâr (Jaio Furlanâr, Onorine)
  2. s.m., fonosimb. soredut in espressions negativis, singule peraule o rumôr minim:  pe sale no si sint plui nancje un cic (Pieri Somede dai Marcs, In teatro); mai un rumôr di là dal mûr, mai un cic (Antescûr, L'om misteriôs)
    Sin. et , chit
    Var. cit2
  3. s.m. piçule cuantitât, ancje di alc di imateriâl:  […] spetant che siora Gjigja a si voltàs un cic par vendighi i bagjigjis a cualchi aventour (Riccardo Castellani, In trasfierta)
    Sin. pôc , tinin , tininin , fregul , ninin , friç , cicin
Polirematichis e espressions idiomatichis
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl