et  /ét/  et  [CO]

  1. s.m.sing. (lat.) soredut in espressions negativis, singule peraule«[…] De mê bocje nol salte fûr un et… sta sigure» (Maria Forte, La tiere di Lansing); Lene no si moveve e no diseve un “et” (Gianni Gregoricchio, Îr e doman)
    Sin. cic , chit , cit2
    1. cuantitât minime, misure minime, robe minimeil nuviç marcje al pâr cun ambizion; / e infin son in dut pont, no ur mancje un et (Pieri Çorut, La sdrondenade in Autun); il mont no si sarès voltât di un et (Alan Brusini, Par stradis lungjis)
    2. [BF] moment precîs o une vore curt
      Cfr. moment , istant , lamp
Polirematichis e espressions idiomatichis
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl