et
/ét/
et
[CO]
-
s.m.sing.
(lat.)
soredut in espressions negativis, singule peraule:
«[…] De mê bocje nol salte fûr un et… sta sigure» (Maria Forte, La tiere di Lansing);
Lene no si moveve e no diseve un “et” (Gianni Gregoricchio, Îr e doman)
Sin. cic
, chit
, cit2
-
cuantitât minime, misure minime, robe minime:
il nuviç marcje al pâr cun ambizion; / e infin son in dut pont, no ur mancje un et (Pieri Çorut, La sdrondenade in Autun);
il mont no si sarès voltât di un et (Alan Brusini, Par stradis lungjis)
-
[BF]
moment precîs o une vore curt
Cfr. moment
, istant
, lamp
Polirematichis e espressions idiomatichis