ceon /-òn/ ce|on [CO]
-
s.m.
(incr.)
viôt cei
Var. ceion , cion , ciion - s.m., adi. che, cui che al à lis ceis lungjis e fissis
-
s.m.
ôr alt e ert di un fossâl, di un riul, di une busate e v.i.
Cfr. arzin , jevade , cei -
s.m.
cuantitât di nûi bas, larcs e scûrs:
brusait ulîf che ven la bissebove! / Viodeiso chei ceons? / Siarait puartis, balcons, / brusait ulîf, che al zove (Emilio Nardini, La bissebove)
Sin. cenglon
Cfr. tasse1 , musse