ceon  /-òn/  ce|on  [CO]

  1. s.m. (incr.) viôt cei
    Var. ceion , cion , ciion
  2. s.m., adi. che, cui che al à lis ceis lungjis e fissis
  3. s.m. ôr alt e ert di un fossâl, di un riul, di une busate e v.i.
    Cfr. arzin , jevade , cei
  4. s.m. cuantitât di nûi bas, larcs e scûrsbrusait ulîf che ven la bissebove! / Viodeiso chei ceons? / Siarait puartis, balcons, / brusait ulîf, che al zove (Emilio Nardini, La bissebove)
    Sin. cenglon
    Cfr. tasse1 , musse