canoncin
/-ìn/
ca|non|cin
[CO, TS]
-
s.m.
arm.
(dimin.)
canon di piçul calibri:
o vin fuessis e muris, citadins / e militârs armâts e risolûts, / e su lis puartis dodis canoncins (Pieri Corvat, El cuarantevot)
-
s.m.
gastr.
paste dolce fate di un cilindri di paste sfueade, pal solit jemplât di creme:
bignè e canoncins (Giorgio Ferigo, Babarut Elefantut)
-
s.m.
condot cilindric avonde fin
Cfr. canel
, canele
, cane
, tubul
-
s.m.
[TS]
artes.
bachete turnide e cuntune buse, che si ferme tor di un flanc e li che si impire o si ponte un fier di gucje, o altri imprest cun altre forme ma cun chê stesse funzion
Sin. gucjel
, gucjet
, crucjel
, crucjet
, fuset
, gucjarûl
, canul2
, cagnôl