brustulin
/-lìn/
brus|tu|lin
[CO]
-
s.m.
contignidôr di metal, che si pues meti sul fûc, li che si metin dentri grignei di brustulâ:
il cafè […] lu cjolevin simpri crût, po lu brustulavin di bessôi cul brustulin (Bepi Zampar, Canais di taviele)
Sin. brusinade
, brustulade
Cfr. brusade
, scotade
-
s.m.
(coloc.)
imprest, aparât, dispositîf di cualsisei sorte, soredut a vapôr, a motôr, a eletric e v.i.:
"Nus puartistu o no?" "Puartâus? Cemût?" "Cemût "cemût"? Ti ai pûr dit: tu tachis il brustulin [la locomotive] e tu fasis cori il vapôr viars Gurize!" (Stiefin Morat, Donald dal Tiliment)
Sin. masanin
-
s.m.
(fig., spres.)
persone piçule e scure di piel e di cjavei:
tu pûs crodi: un frusin, un brustulin alt une spane, mâl in sest, brufulôs, scachît, plen di ande e di bardele (Josef Marchet, Letaris di amôr, XI, Jê a lui)
Sin. frusin
, tartar
-
s.m.
odôr o savôr di brusât:
lâ dretis dretis in paradîs sence sintî nancje l'odôr di brustulin e sence nancje saludâ i cogos dal cjadaldiaul (Vincenzo Luccardi, Florean dal Palaç, IV, 5)
Sin. brusât
, stiç
, brusadin
, fum
, brusiniç
, brusadiç