brustulî
brus|tu|lî
[CO]
-
v.tr.
scjaldâ, cuei o someti ae azion dal fûc fin scuasi a brusâ:
si taie un pocjis di fetis di pan dûr […] e si lis brustulìs tal saìn (Zuan Nazzi Matalon, Giancarlo Ricci, Il miôr de cusine furlane)
Sin. brusinâ
, brustulâ
, brustî
Cfr. brusâ
, scotâ
, rustî
-
v.tr.
in particolâr scjaldâ grignei di cafè, vuardi o altri in mût di fâ pierdi la umiditât e fâ cjapâ un savôr plui fuart:
e comprave mieç eto di cafè in gran, parcè che cussì al rionave di plui, e lu masanave cul vuardi e cu la siale che e brustulive une volte al mês (Nin dai Nadâi, Bepo e Tunine)
Sin. brustulâ
-
v.tr.
(fig.)
fa sintî cjalt o fâ patî i efiets dal cjalt:
el soreli al ja dut brustulît: suts i fossâi, suts i poçs (Dolfo Zorzut, El boion di Vilès)
Sin. brusinâ
, brusâ
, scotâ
, brustulâ
, rustî