bruscandul
/-à-/
brus|can|dul
[CO]
-
s.m.
fros, ramaç o toc di ramaç sec:
[lis jerbis] libaris di nassi, di cressi, di murî, tornavin fûr alì che lis veva sapulidis la zîs tal secum dai bruscandui (Otello Silvestri, Lis jarbis di strada)
Sin. brusc3
, stec
, bachet
, bruscje
, bedec
-
s.m.
[CO, TS]
bot.com.
plante di baraç cence spinis, cun rosis che si doprin par fâ la bire, lat. sient Humulus lupulus:
a cressevin lis jerbis e i bruscandui (Lelo Cjanton, Storiutis di uciei)
Sin. urtiçon
, cervese
, ufe
-
gastr.
cime di chê plante, cjapade e mangjade in plui manieris, plui o mancul come i sparcs:
zin a ardielut, a pavari e a radicjela e ancja a bruscandui par fâ la fartaia (Marisa Tomè, Primavera)