çueteâ  çue|te|â  [CO]

  1. v.intr. cjaminâ mâl o in maniere asimetriche:  a jerin piçulutis, intabaradis cun siarpis e scufe sul cjâf, un tic pletis, une e çueteave (Jolanda Mazzon, Cungjò Friûl)
    Var. çoteâ
    Cfr. clopâ
  2. v.intr. (fig.) cjaminâ cun dificoltât, cun fadie:  cualchi vieli al çueteave daûr e si fermave a passisi di flât (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve)
    Sin. clopâ
  3. v.intr. (fig.) lâ indenant mâl, cun mancjancis, imperfezions, difiets:  la prime robe di fâ al è recuperâ risorsis al belanç regjonâl: cence cheste jentrade dutis lis riformis a çuetein (Roberto Pensa, «Decentrâ e je cuistion di sorevivence»)
    Sin. clopâ
  4. v.intr. (fig.) vê une tindince che si pues calcolâ un difiet:  "O volevi ben dî che no tu çueteassis de bande çampe! …" (Alviero Negro, La cjase)
    Sin. clopâ
    Cfr. butâ , tirâ , tindi
  5. v.tr. fâ deventâ çuet, fâ che cdn. nol puedi cjaminâ ben o in maniere regolâr par vie di une feride, di une lesion e v.i.:  no pues migo dismenteâ chê bastonade che a mi à fracassât la gjambe e par simpri çueteât (Pieri Somede dai Marcs, Un pugn di moscjis)
Proverbis:
  • cui che al cjamine cui çuets al impare a çueteâ
  • cui che al va cu lis craçulis al impare a çueteâ
  • cui che al va cui çuets al impare a çueteâ
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl