çontraviers  /-èrs/  çon|tra|viers  [BF]

  1. av. di une bande a di chê altrein un moment la furibonde spade / dut çontraviars, i penetrà il polmon (Zuan Josef Busiç, Zuan Batiste da la Puarte, La Eneide di Virgjili)
    Sin. fûr par fûr , çontefûr , di çontefûr , traviers , a traviers , par traviers
  2. adi. in maniere complete, totâl
    Sin. dal dut , ad in plen , di plante fûr , di çontefûr , a çontraviers