çonconâ
çon|co|nâ
[CO]
-
v.intr.
bati fuart cui pîts o ancje di bestie, cu lis talpis, cui çucui:
al jessè çonconant un moment cui stivalons incrodeâts (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve);
il çonconâ dai pas dai soldâts che a lavin sù pe scjale (Roberto Ongaro, Il muc)
Var. çuncunâ
Cfr. bati
, pestâ
, çocâ
-
v.tr.
bati o taiâ cun colps fuarts:
nol cjatà nissun, dome un contadin che al çonconave a di chê ore cu la massanghe i ramaçs di un morâr (Carlo Sgorlon, Prime di sere)
Sin. çocâ
, bati
, çoncjâ
, çoncolâ