sucrit  /-ìt/  su|crit  [CO]

  1. s.m. puest platât o par platâsi o par platâ alc:  il lavio cun ducj chei claps e cun chê aghe nete che e coreve, e lis rivis cun chei boscs plens di sucrits, ju invidavin in ogni stagjon [i fruts] (Lucio Perès, Tal Cuar); al leieve ciertis cjartis rivadis di scuindon e che lui al tirave fûr di un sucrit sot il salizo (Maria Forte, Cjase di Dalban); lui si sintive sigûr te sô tane, un sucrit che nissun al podeve induvinâ (Pieri Piçul, I Cosacs in Friûl)
    Var. sigrit , socrit
    1. (fig.) part platade o segrete ancje no tal spazi fisic:  al saveve che al jere un pinsîr vergognôs, purpûr, par tant che lu slontanàs dal cjâf, al sintive simpri di puartâsal daûr, clupît intun sucrit dal cûr (Pieri Piçul, Vieri e gnûf)
      Cfr. plee1 , cjanton , buse
  2. s.m. (ancje fig.) puest piçul e strent, soredut stanziute li che si metin vie robis par no vê disordin ator:  a jerin lâts a stâ fûr de cjase grande, tune stanzie di pît sù, cuntun sucrit in bande (Maria Forte, Mabile la Lunghine); i barbîrs a scrivin su la lôr tabele "SALONE" e se o jentrais, si cjatais intun sucrit di cuatri metros par trê, indulà che no si po nancje voltâsi (Josef Marchet, Il salon dal barbîr)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl