stomeâ  sto|me|â  [CO]

  1. v.tr. fâ vignî mâl di stomi ancje fin a fâ vignî ingomit:  une misture grasse umide di odôrs di acit di vin, di pes frit, di cevole, di seglâr e di lavaduris e impestave l'aiar di stomeâ (Pieri Somede dai Marcs, Sant Simon: 28 di Otubar 1917)
    Sin. fâ riviel , fâ ingomit , fâ rivoc , fâ sens , voltâ il stomi
    Cfr. ingomeâ , saceâ
  2. v.tr. (iperb., fig.) no plasê nuie, causâ repulsion une vore fuarte:  il siôr al supave la sô cjicare di vuardi, fasint muse di agrât al bevarum che lu stomeave (Gianni Gregoricchio, Trê feminis); nol rivave a sopuartâ lis crudeltâts, il brusâ des capanis di intîrs paîs, lis violencis su lis neris, ancjemò frutis; la vuere, in sumis, lu stomeave (Roberto Ongaro, Cretevierte)
    Sin. fâ riviel , fâ ingomit , fâ rivoc , fâ sens , voltâ il stomi
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl