ondade  /-à-/  on|da|de  [AF]

  1. s.f. colp de masse di aghe di une onde grande:  ogni volta che lis dôs barcjis pareva che dovessin tocjâsi, una gnova ondada lis divideva indaûr (Federigo Comelli, Il me paîs)
    1. onde grande
      Sin. cavalon , onde , vongule
  2. s.f. (fig.) moviment laterâl:  a dan une ondade a la cjarie, e la strucjin, cun dut il bleon, jù par chei sdrups che son li sot il troi (Luigi Gortani, Il matescul di Cjabie)
  3. s.f. (fig.) cualsisei fenomen che al passe cun fuarce o cun ande ritmiche:  la ondade dai Langobarts e passà fûr drete viars la Italie (Josef Marchet, Lis predicjis dal muini); a ondadis al rivave il sun di tantis e tantis cjampanis (Pieri Menis, Nadâl ancje par Gjelmin)
    Sin. bugade1 , onde , vongule
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl