lusorâ
lu|so|râ
[CO]
-
v.tr.
(ancje fig.)
tocjâ cu la lûs, invistî di lûs, jemplâ di lûs:
[...] un landri, lusorât de flame des dôs falis (Gianni Gregoricchio, Il soreli te valîs);
ma une dì, ta che cjase distudade, bandonade dal spirt di vite, e jentre une femenute a impiâ chel fogolâr, a lusorâle cu la sô presince vivarose, a influrîle cuntune covade di canais (Gjigji Mestron, Une flabe gnove)
Sin. iluminâ
, slusorâ
-
v.intr.
fâ lûs o rimandâ la lûs:
cocâi che di bot a erin rivâts intor de barcje a spietâ di viodi il pes a lusorâ tes rêts (Carlo Tolazzi, Il nivel de aghe);
te sfrese di un balcon al viodeve a cressi biel planc un lusorâ smavit e stentât (Gianluca Franco, Re Ricart in Friûl)
Sin. slusî
, slusignâ
, sflandorâ
, stralusî
, lusî
, slusicâ
, splendi
, risplendi
, slusorâ
, flamâ
