litigon  /-òn/  li|ti|gon  [CO]

  1. adi., s.m. che, cui che al è usât o al è simpri pront a barufâjê nestre cunfinant / 'Sese Cragne, chê vecje litigone / che l'an passât mi à fat la turbative / par vie di un mio morâr ca dal cunfin (Emilio Nardini, La sconsulte)
    Sin. barufon , cavilant , cavilon , litigôs , radegon , tarlec , tichignôs , tichignot , litigant , radeghin , barufant , litighent
Proverbis:
  • i testons e i litigons a ingrassin i avocats
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl