litigon /-òn/ li|ti|gon [CO]
-
adi., s.m.
che, cui che al è usât o al è simpri pront a barufâ:
jê nestre cunfinant / 'Sese Cragne, chê vecje litigone / che l'an passât mi à fat la turbative / par vie di un mio morâr ca dal cunfin (Emilio Nardini, La sconsulte)
Sin. barufon , cavilant , cavilon , litigôs , radegon , tarlec , tichignôs , tichignot , litigant , radeghin , barufant , litighent
- i testons e i litigons a ingrassin i avocats