litighent
/-ènt/
li|ti|ghent
[CO]
-
adi., s.m.
che, cui che al è usât o al è simpri pront a barufâ:
a saran sì litighents, ma cuant che e je ore a dimostrin simpri di savê unîsi (Luche Nazzi, Il tuessin dal "Expò-crac" su la unitât regjonâl)
Sin. barufon
, cavilant
, cavilon
, litigôs
, radegon
, tarlec
, tichignôs
, tichignot
, litigon
, radeghin
, barufant
, litigant
-
s.m.
cui che al è cjapât intun contrast, in câs ancje in tribunâl
Sin. barufant
, litigant
Proverbis:
- fra doi litighents il tierç al gjolt
- i litighents a fasin il past e i avocats lu mangjin
- i litighents a nasin il past e i avocats lu mangjin
- intant che i litighents a tirin la vacje, un pai cuars e un pe code, i avocats a molzin
- testarts e litighents a ingrassin i avocats