leadure  /-ù-/  le|a|du|re  [CO]

  1. s.f. azion o procediment par leâ
    1. materiâl, soredut cuarde, spali, cengle, venc e v.i., che al lee o che al covente par leâ:  [cul fîl di fier] a une a une si lein cun doi zîrs ator dutis li menadis […]. Cu le ponte de runcee subit parsore la leadure si fasin trê taiuts par dilunc (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1857)
      Sin. peant , leant , leam , peam , leande
  2. s.f. (fig.) element che al lee, che al coleghe, che al da dongje, ancje in maniere imateriâl:  un mont in disordin, ma cuntuna leadura segreta di armunia, tra lavini blancji, rûcs picinins che a cimisiavin un toc, po a scomparivin platâts in banda di crets (Novella Cantarutti, Li Clausini); lis leaduris cu la comitive di Indrì IV a menin il patriarcje Sigjeart a stâ cul imperatôr intes fasis plui duris de lote cul pape (Zorç Cadorin, Risultive pal bon acet)
    Sin. leam , peam , colegament
  3. s.f. [TS] lead. ativitât, procedure o azion di cusî o tacâ insiemi cjartis e fassicui par dâ dongje libris
    1. complès dal materiâl che al ten dongje e al cuvierç un libri:  lis letaris capitâls a son scritis in ros, la leadure e je di cartoncin (Zuan Marie Dal Bas, Il libri "De restitutione patriae" di Culau Cianùs)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl