intertignî in|ter|ti|gnî [BF]
-
v.tr.
fâ restâ par une dade di timp intun puest, soredut cun divertiments:
si veve intenzion di vignî vie a buinore, ma nus àn intertignûts prime cu la musiche e po cu la cene che no finive plui (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
Sin. tratignî , stratignî , intratignî
Var. intertegni , intertegnî
