instradâ  ins|tra|dâ  [CO]

  1. v.tr. fâ lâ di une cierte bande:  a Nadâl no si lavore e la esseesse no nus instrade a buinoris e no nus soche fûr dal sierai bandis de fabriche (Ivano Urli, Storie di Min); dopo di seisi fermâts intune altre caserme, tal dopomisdì la mê companie, […] la instradarin a pît pe vie Emilie, viers Faenze (Pieri Menis, La setemane rosse)
    Sin. inviâ , mandâ , indreçâ , meti par strade
    Var. istradâ
  2. v.tr. (fig.) conseâ, fâ che cdn. al fasi une cierte sielte, si compuarti intune cierte maniere, judâ tal principi di une ativitât:  Vito in maniere simpri plui ative mi ten dongje, mi pare, mi instrade, al devente un pari putatîf o, miôr ancjemò, un rût pari (Ivano Urli, Storie di Min); al è stât il puar Moro a instradâlu su chel lavôr (Maria Forte, La tiere di Lansing)
    Sin. inviâ , indreçâ
  3. v.tr. [TS] tecn. pleâ infûr, un di une bande un di chê altre, i dincj di une see
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl