inscurî
ins|cu|rî
[CO]
-
v.tr.
fâ deventâ scûr:
lis ombris che a inscurivin un pôc a la volte la lûs dal amont, a inzentilivin il profîl di lui (Gianni Gregoricchio, Îr e doman)
Sin. scurî
-
(fig.)
dâ une espression o une impression par vie di alc che si pues calcolâ scûr o negatîf, tant che la rabie, il marum e v.i.
-
v.intr.
impers., vignî scûr par vie che il soreli al va a mont e si svicine la gnot:
po, cjalant viars il Calvari, / (scomenzava za inscurî) / tantis animis in flama / si viodevin comparî (Dolfo Carrara, Guriza in flôr)
Sin. vignî scûr
, vignî gnot
, scurîsi
, scurî
, imbrunî
