incandîsi in|can|dî|si [CO]
-
v.pron.intr.
pierdi dal dut la aghe o la umiditât:
ai pôre che la ploie vadi di sbris, / e simpri plui la tiare si incandìs (Pieri Çorut, Il Strolic furlan par l'an 1827);
cuant che il so voli al cjalave un fûc scuasit blanc che al inceave, e il modon si incandive , alore, al capive di sei a bon (Maria Forte, La tiere di Lansing)
Sin. secjâsi , suiâsi , arsîsi , candîsi
Cfr. brusâsi- restâ dûr, murî a sec: al è un frêt di incandîsi (Luigi Gortani, Il tor di Mueç)