incandîsi  in|can|dî|si  [CO]

  1. v.pron.intr. pierdi dal dut la aghe o la umiditâtai pôre che la ploie vadi di sbris, / e simpri plui la tiare si incandìs (Pieri Çorut, Il Strolic furlan par l'an 1827); cuant che il so voli al cjalave un fûc scuasit blanc che al inceave, e il modon si incandive , alore, al capive di sei a bon (Maria Forte, La tiere di Lansing)
    Sin. secjâsi , suiâsi , arsîsi , candîsi
    Cfr. brusâsi
    1. restâ dûr, murî a secal è un frêt di incandîsi (Luigi Gortani, Il tor di Mueç)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl