inasinâsi2 i|na|si|nâ|si [BF]
-
v.pron.intr.
(coloc.)
restâ fer, ancje in maniere esagjerade e irazionâl, suntune idee, suntun principi, suntune pretese:
se mai si inasine / par robis di nie / si piart la armonie / la pâs e va in fum (Giovanni Zuttioni, Conseis ai spôs)
Sin. impontâsi , incacîsi , ustinâsi , impuntiliâsi , infissâsi , inmulâsi , inmuletâsi , intestâsi , mastinâsi , puntiliâsi