imposture
/-ù-/
im|pos|tu|re
[CO]
-
s.f.
azion o maniere di fâ no autentiche, di cui che al vûl fâ crodi di jessi cui che nol è o di vê cualitâts che nol à:
e si dan ciarts ipocritis bigots / che sculacin i bancs sere e matine, / e intant cu la imposture la plui fine / fasin cul sanc del puar bêçs e fagots (Pieri Çorut, Il Strolic furlan par l'an 1824)
Cfr. ingjan
, imbroi
, bausie1
, falsetât
-
robe che si dîs par vere e che e je false:
levi par lis Preturis / a fâ di testimoni pai “notoris”. / Za savês ce che son / - mighe zurâ imposturis - / si zure une opinion (Emilio Nardini, Par vivi)
Sin. bausie
, falsetât