imposture  /-ù-/  im|pos|tu|re  [CO]

  1. s.f. azion o maniere di fâ no autentiche, di cui che al vûl fâ crodi di jessi cui che nol è o di vê cualitâts che nol àe si dan ciarts ipocritis bigots / che sculacin i bancs sere e matine, / e intant cu la imposture la plui fine / fasin cul sanc del puar bêçs e fagots (Pieri Çorut, Il Strolic furlan par l'an 1824)
    Cfr. ingjan , imbroi , bausie1 , falsetât
    1. robe che si dîs par vere e che e je falselevi par lis Preturis / a fâ di testimoni pai “notoris”. / Za savês ce che son / - mighe zurâ imposturis - / si zure une opinion (Emilio Nardini, Par vivi)
      Sin. bausie , falsetât
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl