gurlâ
gur|lâ
[CO]
-
v.intr.
zirâ svelt su se stes o in ogni câs cuntun moviment plui o mancul rotatori:
il mont al tornave a gurlâ (Domeni Zannier, La crete che no vai);
si sintive gurlâ une sedon tune scudiele (Alberto Picotti, La mari di Rico)
Sin. sgurlâ
, pirlâ
, zirâ
, burlâ
-
v.tr.
fâ zirâ svelt su se stes o in ogni câs cuntun moviment plui o mancul rotatori
Sin. sgurlâ
, pirlâ
, zirâ
, burlâ
-
v.intr.
fâ un sun fuart e vibrât, soredut di cierts uciei:
un colomp che al gurle / un gjal che al pirle / un mus che al rone (Luigi Bevilacqua, La vôs dal gno paîs)
Sin. sgurlâ
Cfr. pirlâ
, grugjulâ
, gudulâ
