fraidessi  /-è-/  frai|de|ssi  [CO]

  1. v.intr. di robe di mangjâ o di materiâl organic, vê un procès di alterazion che al puarte fin ae decomposizion:  e passà cussì uno setemano, un mios, un an, trento agn fin cu las bancjos es fraidessêr dal dut (Guido Candido di Nart, Las dôs bancjos); lui tirâle cussì par sutîl e jê, li a doi pas, sô sûr, plene di bêçs, di aur, di cartelis, di robe che e fraidès! (Pieri Menis, Il tesaur di done Cheche)
    Sin. corompisi , fraidessisi , lâ di mâl , lâ frait , lâ ranzit , infraidessi , fraidî , fraidîsi , infraidî , infraidessisi
    Cfr. inmufîsi
    1. (fig.) deventâ corot, disonest, pierdi funzionalitât, cualitât e v.i.:  la gangrene taliane, la burocrazie che e fâs fraidessi la nazion dentri vie, e cuiste simpri plui impuartance e plui autoritât (Josef Marchet, Debil il cerviel ma fuarte la gramule)
  2. v.tr. produsi un procès di alterazion che al puarte fin ae decomposizion:  la ploie, l'aiar e il soreli a fraidessevin il len (Pieri Menis, Il Signôr sul mûr de braide)
    Sin. fâ lâ di mâl , fâ lâ frait , corompi , intacâ1 , alterâ , fâ lâ ranzit , infraidessi , infraidî , fraidî
Proverbis:
  • un pêr frait al fraidès ancje chei altris
  • un piruç frait al fraidès ducj chei che i son parmìs
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl