fortificâ  for|ti|fi|câ  [CO]

  1. v.tr. fâ deventâ fuart, soredut in sens morâl o religjôsla vita vera ven adasi, come la veritât che ilumina, come la persuasion che fortifica (Federigo Comelli, Il me paîs)
    Cfr. infuartî , infuarcî , rinfuarçâ , rinfuarcî
  2. v.tr. indotâ un lûc di struturis di difesenissun al viôt a stâ cu lis mans muartis, / ma ducj afacendâts in mil funzions; / cui pieris volte cu la manuele, / cui va fortificant la citadele (Zuan Josef Busiç, Zuan Batiste da la Puarte, La Eneide di Virgjili)
    Sin. fuarteçâ
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl