fortificâ
for|ti|fi|câ
[CO]
-
v.tr.
fâ deventâ fuart, soredut in sens morâl o religjôs:
la vita vera ven adasi, come la veritât che ilumina, come la persuasion che fortifica (Federigo Comelli, Il me paîs)
Cfr. infuartî
, infuarcî
, rinfuarçâ
, rinfuarcî
-
v.tr.
indotâ un lûc di struturis di difese:
nissun al viôt a stâ cu lis mans muartis, / ma ducj afacendâts in mil funzions; / cui pieris volte cu la manuele, / cui va fortificant la citadele (Zuan Josef Busiç, Zuan Batiste da la Puarte, La Eneide di Virgjili)
Sin. fuarteçâ