fâ l'efiet    [CO]

  1. loc.v. vê une consecuence:  "Bevêso vulintîr un cuartut cun me?" La peraule cuartut e jere simpri stade une peraule magjiche par Baldo e, ancje cheste volte, e fasè l'efiet di fâi spiçâ lis orelis (Roberto Ongaro, Cretevierte)
  2. loc.v. vê un ciert aspiet, une cierte someance, dâ une cierte sensazion, ancje in comparazion cun alc di precîs:  ti pâr une citât ostîl, une citât dure. Si sa, e je dome une tô impression ma a viodile di gnot cun chês struturis maestosis e fâs l'efiet di une citât titaniche pronte a sclaçâti (Checo Tam, Florence gotiche); dut mi faseve l'efiet di une robe a pene scuvierte, frescje (Carlo Sgorlon, Il dolfin)
    Sin. dâ la ande , dâ la impression
Components:
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl