ecitament  /-ènt/  e|ci|ta|ment  [BF]

  1. s.m. incressite di atenzion, di interès o ancje di tension gnervosemai esercitâ violence [cui malâts di convulsions], cu le cuâl invece di zovâ, si larès a cressi l'ecitament (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1889)
    Sin. ecitazion
  2. s.m. sburt par dâ fuarce a cdn., soredut a peraulis, o par convincilu par che al fasi alcecitament a contribuî ognidun secont lis sôs fuarcis, che vadin simpri a prosperâ lis piis fondazions (Carlo Favetti, Notiziis su la publica beneficença in Guriza)
    Sin. sburt , incitament , esortazion
    1. sburt par fâ tacâ o dâ plui fuarce a un fenomen, a une dinamiche
  3. s.m. desideri sessuâl
    Sin. ecitazion
  4. s.m. [TS] eletr. passaç di corint eletriche in mût di creâ un cjamp magnetic
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl