ecitament
/-ènt/
e|ci|ta|ment
[BF]
-
s.m.
incressite di atenzion, di interès o ancje di tension gnervose:
mai esercitâ violence [cui malâts di convulsions], cu le cuâl invece di zovâ, si larès a cressi l'ecitament (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1889)
Sin. ecitazion
-
s.m.
sburt par dâ fuarce a cdn., soredut a peraulis, o par convincilu par che al fasi alc:
ecitament a contribuî ognidun secont lis sôs fuarcis, che vadin simpri a prosperâ lis piis fondazions (Carlo Favetti, Notiziis su la publica beneficença in Guriza)
Sin. sburt
, incitament
, esortazion
-
sburt par fâ tacâ o dâ plui fuarce a un fenomen, a une dinamiche
-
s.m.
desideri sessuâl
Sin. ecitazion
-
s.m.
[TS]
eletr.
passaç di corint eletriche in mût di creâ un cjamp magnetic