duriês
du|ri|ês
[CO]
-
adi.
di pome, soredut di cjariese, che e à la polpe ben fisse, ben dure:
un ceresaron di chês duriesis (Giovanni Gortani, La sbigule - Une gnot tun broili)
-
s.m.
viôt fonc duriês
:
son des cualitâts di foncs buinis a sei mangjadis, come: i duriês o pradarûi, i çaradans, lis babis, li grampucis (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1861)
-
adi.
(fig.)
pôc legri, pôc mugnestri di caratar, di espression, di mût di fâ o di fevelâ:
chê musa duriesa a mi soncjava il discors prima di tacâlu (Ovidio Colussi, Puor Vigji Ciceri)
Sin. dûr
, ruspi
, ruspiôs
Polirematichis e espressions idiomatichis