duriês  du|ri|ês  [CO]

  1. adi. di pome, soredut di cjariese, che e à la polpe ben fisse, ben dureun ceresaron di chês duriesis (Giovanni Gortani, La sbigule - Une gnot tun broili)
  2. s.m. viôt fonc duriês son des cualitâts di foncs buinis a sei mangjadis, come: i duriês o pradarûi, i çaradans, lis babis, li grampucis (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1861)
  3. adi. (fig.) pôc legri, pôc mugnestri di caratar, di espression, di mût di fâ o di fevelâchê musa duriesa a mi soncjava il discors prima di tacâlu (Ovidio Colussi, Puor Vigji Ciceri)
    Sin. dûr , ruspi , ruspiôs
Polirematichis e espressions idiomatichis
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl