disvoluçâ
dis|vo|lu|çâ
[CO]
-
v.tr.
(ancje fig.)
vierzi, slungjâ, slargjâ e v.i. alc che al è fat sù:
a cjapavin in man un glemuç di spali, che i tacavin un cjâf dal fîl tor di un pâl implantât te barache, disvoluçant po il glemuç man man che a lavin dislontanantsi (Toni Falescjin, In Siberie);
dopo dôs setemanis a Ferucio i rive un pacut. Lu disvoluce saneôs (Vico Bressan, Scaiis - Il Strolic furlan pal 1982)
Sin. disrodolâ
, srodolâ
Var. disvuluçâ
, disguluçâ
, disviluçâ
Cfr. vierzi
, displeâ
, distindi
, disglagnâ