disvoluçâ  dis|vo|lu|çâ  [CO]

  1. v.tr. (ancje fig.) vierzi, slungjâ, slargjâ e v.i. alc che al è fat sùa cjapavin in man un glemuç di spali, che i tacavin un cjâf dal fîl tor di un pâl implantât te barache, disvoluçant po il glemuç man man che a lavin dislontanantsi (Toni Falescjin, In Siberie); dopo dôs setemanis a Ferucio i rive un pacut. Lu disvoluce saneôs (Vico Bressan, Scaiis - Il Strolic furlan pal 1982)
    Sin. disrodolâ , srodolâ
    Var. disvuluçâ , disguluçâ , disviluçâ
    Cfr. vierzi , displeâ , distindi , disglagnâ
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl