dissedrât
di|sse|drât
[CO]
-
adi., s.m.
che, cui che al à cualchi deformitât, cualchi malformazion o cualchi invaliditât fisiche:
une brute figure dal cjalâ losc, dal cuarp dissedrât (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1887);
dulà isa / al me paîs di pûrs, di dissedrâts, di blastemadôrs (Celso Macôr, Paîs piardût)
Sin. malsedrât
Var. dissidrât
Cfr. pidimentât
, strupiât
, malsacodât
, disgraciât
-
adi.
une vore pôc curât tal vistîsi, tal aspiet, tai moviments:
e chê fiate dissedrade / cun chel cjâf plen di pedoi / a son mês, no je lavade / ja la cragne fin tai voi (Tite Robul, Barbariis)
Sin. sdavàs
, sdavassât
