dispùs dis|pùs [BF]
-
av.
in bande, lontan di altris:
o pûr preferistu di vivi dispùs? / Capìs, jo, che un vivi / pacjific trancuîl, / sarès une mane / plovude dal cîl (Pieri Masut, La viole)
-
av., prep.
daûr:
lu à spietât dispùs la puarte (Giulio Andrea Pirona, Ercole Carletti, Giovanni Battista Corgnali, Il Nuovo Pirona)
Sin. daûr , par daûr , daûr di