disgrisignî dis|gri|si|gnî [BF]
-
v.tr.
scjaldâ o sfrancjâ un pôc, soredut i dêts indurîts dal frêt o de fadie o dal stâ te stesse posizion:
[il gjat] al disgrisigniva li satis e al archeva la schena (Nelso Tracanelli, Min e Pina)
Sin. dismatî , disbramî , disduliâ , disdurî , disgritulî
